CHP ve GÜNDEM
Bir süredir özel işlerim nedeniyle yazılarımı düzenli yazamadım. Bundan dolayı siz değerli okuyucularımdan özür diliyorum.
Yazılarımı düzenli yazamasam da gündemi düzenli olarak takip etmeye çalışıyorum.
Görüyorum ki CHP de benim gibi, hatta her zamanki gibi gündemi takip etmeye devam ediyor.
Bundan ne anladınız?
CHP çok iyi bir gündem takipçisidir.
Anlayacağınız 10 yıldır CHP bir hafiye gibi Tayyip Erdoğan’ın belirlediği gündemi takip etmekle meşguldür.
Yahu kardeşim senin işin gücün, kendi plan programın, projen yok mu? Senin hiç mi kendi gündemin olmayacak? Sen hep Tayyip Beyin ağzına mı bakacaksın ki, o bir şeyler saçmalasın da ben de onu eleştireyim diye…
Gelelim şimdi gündemin özüne:
Birkaç gündür AKP’nin İmralı ile, yani PKK’nin İmralı’da tutuklu olan lideriyle Öcalan’la görüşmesine CHP lideri önce “barışa katkısı olacaksa AKP’ye destek vereceklerini” söyledi. Sonra her zaman yaptığı gibi kem kümler geldi arkasından.
Bu belirsizliğin, bu net olamamanın kaynağı kanımca şudur; CHP hala ulusalcı kesimin, milliyetçi gurupların baskısından kurtulup evrensel ilkeler etrafında bütünleşen gerçek anlamda bir sosyal demokrat parti olamamanın sıkıntısını yaşamaktadır.
Ne zaman Kılıçdaroğlu veya bir başka milletvekili bu çizgiye doğru bir hamle yapacak olsa hemen bu ulusalcı kesim basıyor.
feryadı; “eyvah parti yörüngesinden çıkıyor.”
Be kardeşim senin yörüngen mi kalmış? Hangi yörüngeden bahsediyorsun? Senin yörünge dediğin şey nedir?
Yıllarca biz bu ülkenin doğusunda ve güneydoğusunda yaşayan insanlara “Kürt” demişiz. Kürt derken bu sözü biraz da aşağılayıcı tavırla söylemişiz. “Kürt’ten evliya koyma avluya” gibi aşağılayıcı betimlemeler türetmişiz.
Sonra gün gelmiş bu insanlar “evet biz Kürdüz, kürt olduğumuz için kendi kimliğimizi istiyoruz” demişler. Bu kez, “hayır siz Türk’sünüz, Kürt diye bir millet yok” diyoruz.
Tıpkı yıllar önce “Nevruz” olayında yaptığımız gibi. Önce Nevruz’u kutlamak isteyen yöre halkının üzerine polisinizle, askerinizle, topunuzla tüfeğinizle gideceksiniz; sonra “bu çok eskiden beri Türkler’ in kutladığı bir etkinliktir” deyip başbakanınız, başbakan yardımcılarınız, bakanlarınız sıraya dizilip Nevruz ateşinin üzerinden atlayacaklar…
Böyle tutarsızlık olmaz. Olamaz. Olmamalı.
İşin özüne gelecek olursak; bu ülke 30 yılı aşkın bir süredir adı konulmamış bir kirli savaşın içerisindedir. Bu savaşın haklılığını haksızlığını tartışmayacağım. Ancak bu olay herhalde öyle durup dururken, birilerinin “haydi gelin savaş oyunu oynayalım” demesiyle de başlamamıştır.
,
O gün bebek olarak dünyaya gelenler bugün 30-35 yaşına gelmiş insanlardır. 35 yaşında insan düşünün ki, doğmuş çevresinde savaş görmüş, ceset görmüş, polise-askere taş atan insanlar görmüş, Molotof atan gençleri görmüş, o koşullarda büyümüş. Benliğini kin ve nefret kaplamış.
Bu kirli savaşta resmi kayıtlara göre 30-40 bin insan ölmüş. Binlerce insan kayıp.
Yine bu çirkin savaşta yitirdiğimiz askerimize-polisimize “şehit” deyip görkemli cenaze törenleri düzenlerken, o yöre halkından bir dava için bu savaşı göze almış olan insanların ölüsüne “it ölüsü” muamelesi yapmışız.
“Canım barışı nasıl isteyelim, şehit anaları-babaları ne derler” diye düşünürken dağda hayatını yitirmiş olan insanların da anasının-babasının, kardeşinin, amcasının, dayısının olacağını hiç düşünmüyoruz.
Beyler, yeter artık. Savaşın bu güne kadar kimseye faydası olmamıştır. Eğer barışa giden yol İmralı’dan geçiyorsa pekala Abdullah Öcalan’la da, bir başkasıyla da görüşülmelidir.
CHP bu konuda değil hükümete destek vermek, bu görüşmede gerekirse kendisi arabuluculuk yapabilmelidir. Barış için atılacak adımların başında CHP olmalıdır. Ticarette ve siyasette riski göze alamayan ancak başkalarının gündeminin arkasından gider.
CHP’li Hüseyin Aygün ölen bir PKK’linin evini ziyaret etti diye adamı “partiden ihraç edelim” diyenleri görüyorum. Ne kadar ayıp şeyler bunlar. Sayın Aygün o bölgenin milletvekilidir. Ölen insan belki bir yakınıdır. Sayın Bülent Arınç aynı şekilde ziyaret etmedi mi? Sayın Hüseyin Çelik ziyaret etmedi mi?...
CHP artık başkalarının belirlediği gündemin eleştirmeni olmamalı. Gündemi bizzat kendisi belirleyebilmeli. Ancak o zaman ete kemiğe bürünebilir.
Esen kalın.
17.01.2013
Mümtaz TEMİZ
mumtaz.tem@hotmail.com
